Inleidingen 2025 2026

Film 1

EN FANFARE
Frankrijk 2024

speelduur 103 minuten
Regie: Emmanuel Courcol
Met: Benjamin Lavernhe, Pierre Lottin, Sarah Suco e.a.

Als de wereldberoemde maestro Thibaut Desermeaux ontdekt dat hij geadopteerd is, komt hij voor een groot dilemma te staan. Hij lijdt aan leukemie en heeft dringend een beenmergtransplantatie nodig, waarvoor alleen een bloedverwante donor kans biedt. Zijn zoektocht brengt hem naar het mijnstadje Walencourt, waar hij zijn biologische broer Jimmy vindt. Beiden delen een diepe liefde voor muziek, al liggen hun levens ver uit elkaar: Thibaut dirigeert voor volle zalen, Jimmy speelt trombone in de dorpsharmonie.

Het uitgangspunt van En Fanfare is vernuftig en vormt de basis voor een verhaal over toenadering en conflict tussen onverwachte verwanten. Thema’s als kansen en lotsbestemming, nature en nurture, geluk en pech komen voorbij.

Thibaut wil Jimmy’s talent stimuleren, maar beseft dat niet alle verschillen zomaar zijn weg te poetsen – en dat dat misschien ook niet hoeft.

Tegen de achtergrond van de sociale strijd in Walencourt, waar fabrieksarbeiders in verzet komen tegen sluiting, groeit een hartverwarmende film die tegelijk menselijk en subtiel maatschappijkritisch is. De broers, maar ook de gemeenschap, win je gaandeweg voor je hart.

Benjamin Lavernhe en Pierre Lottin zetten hun rollen met overtuiging neer en werden terecht genomineerd voor een César. Hun muzikale vertolkingen zijn geloofwaardig, hun emotionele reis raak en fijnzinnig. Bovendien is En Fanfare verrassend komisch, met humor die voortkomt uit karakter en dynamiek. Wat begint als een voorspelbaar verhaal rond een fanfarewedstrijd, weet toch te verrassen en eindigt in een prachtig slotstuk.

Robert-Frank Heijnen

Film 2

THE SALT PATH
Verenigd Koninkrijk 2024
Speelduur 115 minuten
Regie: Marianne Elliott
Met: Gillian Anderson, Jason Isaacs

The Salt Path, geregisseerd door Marianne Elliott, is een film die je meeneemt op een duizelingwekkende tocht langs de ruige Engelse zuidwestkust. Gebaseerd op het, in Nederlands genoemde boek, Het Zoutpad van Raynor Winn, vertelt de film het verhaal van Ray en Moth, een echtpaar dat alles verliest – hun huis, hun financiële zekerheid, en zelfs hun gezondheid. Ze besluiten het 1000 kilometer lange South West Coast Path te bewandelen uit een verlangen naar vrijheid, een zoektocht naar betekenis maar zeker ook uit praktische redenen. Ze waren immers dakloos en hadden alleen nog maar een rugzak en een tent.

Wat direct opvalt, zijn de schitterende beelden van de kust. De cinematografie van Hélène Louvart vangt de wisselwerking tussen mens en natuur op een bijna spirituele manier. Zonovergoten kliffen, mistige baaien en stormachtige nachten vormen niet alleen het decor, maar weerspiegelen ook de innerlijke strijd van de hoofdpersonen. De natuur is hier geen achtergrond, maar een personage op zich – troostend, confronterend, helend. Na deze film heb je zin om deze kust met je eigen ogen te gaan aanschouwen.

Gillian Anderson en Jason Isaacs leveren indrukwekkende vertolkingen. Anderson speelt Ray met een rauwe kwetsbaarheid, terwijl Isaacs Moth neerzet als een man die zijn fysieke achteruitgang met waardigheid draagt. Hun chemie maakt het verhaal geloofwaardig en ontroerend.

Toch is er een kleine schaduwzijde aan dit inspirerende verhaal wat ik toch niet achterwegen kan laten. Recent onderzoek door The Observer heeft ernstige twijfels opgeroepen over de waarheidsgetrouwheid van het boek waarop de film is gebaseerd. De auteur Raynor Winn zou elementen van haar verhaal hebben gefingeerd, waaronder de financiële situatie en de medische diagnose van haar man. Dit heeft geleid tot uitstel van haar volgende boek en een storm van kritiek in de literaire wereld.

Deze controverse werpt een ander licht op de film. Wat eerst voelde als een ode aan veerkracht en de helende werking van de natuur roept nu twijfels op. Toch blijft de film op zichzelf staan als een visueel en emotioneel krachtig werk. Misschien is het juist die ambiguïteit – tussen feit en fictie – die The Salt Path zo intrigerend maakt.

E. van de Venn

Film 3

HOW TO MAKE MILLIONS BEFORE GRANDMA DIES
Thailand 2024
Speelduur 2 u 9 minuten
Regie: Pat Boonnitipat
Met: Putthipong Assaratanakul, Usha Seamkhum

Als M te horen krijgt dat zijn oma kanker heeft, besluit hij ,niet uit liefde maar uit opportunisme voor haar te zorgen in de hoop haar gunst te winnen en zo het grootste deel van de erfenis te krijgen. Die simpele, bijna ongemakkelijke premisse vormt de basis van how to Make Millions Before Grandma Dies, een film die verrassend eerlijk, kwetsbaar en ontroerend uit de hoek komt.

In het begin voelde de film voor mij even vreemd aan. Het taalgebruik, het ritme van de dialogen, het eerste kwartier moest ik echt wennen aan de Thaise taal en sfeer. Maar zodra je erin zit, kun je er niet meer uit. Vanaf dat punt heb ik van elke minuut genoten.

De film wisselt moeiteloos tussen humor en tragedie, waardoor je als kijker constant schakelt tussen glimlach en brok in de keel. De familiedynamiek voelt pijnlijk herkenbaar en bijna universeel aan. Oma’s relatie met elk van haar kinderen is anders, vol oude wonden, verwachtingen en stil verzwegen verwijten. En M? Hij begint als iemand die vooral aan zichzelf denkt. Maar door de dagelijkse zorg, de ongemakkelijke stiltes, de kleine rituelen en de onverwachte tederheid verandert hij. Stilletjes. Geloofwaardig. Zonder melodrama.

Die groei maakt de film zo sterk. Wat begint als een berekenende strategie verandert in iets echts: compassie, verbondenheid en het besef dat zorg geen last is, maar een laatste kans. Een kans om iets terug te geven, om herinneringen te maken die geen geld ter wereld kan vervangen.

How to Make Millions Before Grandma Dies draait niet om geld, maar om alles wat onbetaalbaar is: liefde, familie, tijd, afscheid. Het is een film die confronteert met de vraag waar veel mensen pas te laat bij stilstaan:

Waarom beginnen we pas écht tijd te maken voor onze dierbaren wanneer we weten dat we ze kwijt gaan raken? De film laat je lachen, slikken en nadenken, en laat je uiteindelijk achter met een warm maar melancholisch gevoel althans, zo heb ik het ervaren

Antoinet Dokter

amah-en-m-in-how-to-make-millions-before-grandma-dies.jpg

Film 4

I’m Still Here
Brazilie/ Frankrijk 2024
Speelduur 2.15 minuten
Regie: Walter Salles
Met: Fernanda Torres, Selton Mello Rubens

Brazilië werd vanaf 1964 tot 1985 door een militair regime geregeerd, na een staatsgreep door het leger, met steun van V.S., kerk en conservatief, welvarend Brazilië. Critici van het bewind, zoals linkse politici en activisten werden opgepakt, gemarteld, uitgezet of verdwenen. Pas in 1979 werd amnestie verleend aan dissidenten door de nieuwe president en enkele jaren later kwam een einde aan de donkere jaren van dictatuur.

Rubens Paiva was zo’n dissidente politicus, voormalig congreslid en ingenieur, wiens zoon Marcelo in 2015 de memoires schreef over zijn vader, waarop de film is gebaseerd. In Brazilië werd de film vorig jaar door rechts geboycot omdat zij het geen dictatuur vonden in die periode. De film won wel overtuigend de prestigieuze Oscar voor beste buitenlandse film in 2025.

De film volgt Paiva’s echtgenote Eunice en haar gezin die niet op hoogte waren van Rubens’ ondergrondse politieke activiteiten. Hun comfortabele leventje eindigt als haar man door de geheime politie wordt opgepakt, en verdwijnt om nooit meer terug te keren. Ze voert een verbeten strijd tegen de machthebbers die niets prijsgeven over het lot van Rubens. Ze laat zich niet intimideren, maar besluit toch haar leven hier op te geven en verhuist met haar gezin naar Sao Paulo. Ze moet in het vervolg haar woede beteugelen, want anders brengt ze ook haar gezin in gevaar. Het kost haar moeite om het gezin met vijf kinderen draaiende te houden. Vanuit Sao Paulo zet ze haar strijd voort, ook na de dictatuur, en zich vast aan de hoop haar man ooit terug te zien. Ook ijvert ze later voor de rechten van de inheemse bevolking van Brazilië. Daarbij speelt de moeder van Fernanda Torres, Fernanda Montenegro, de rol van de oudere Eunice.

De film besteedt eerst veel tijd aan het gelukkige gezinsleven, waardoor de latere gebeurtenissen een nog grotere impact krijgen. Regisseur Walter Salles kent het gezin persoonlijk en het gevoel van intimiteit dat hij overdraagt komt daardoor heel authentiek over. De vastberadenheid van Eunice wordt door gevierd Braziliaans actrice Fernanda Torres uitstekend vertolkt. Een ode aan een onverzettelijk vrouw die opkomt voor gerechtigheid en tegen onderdrukking. Beelden van de demente 85-jarige Eunice aan het eind van de film blijven dan ook hangen.

Jacques Engels

Film 5

The life of Chuck

Verenigde Staten

Speelduur 1.50 minuten
Regie: Mike Flanagan
Met: Tom Hiddeleston,

In ‘The Life of Chuck’ volgen we in omgekeerde chronologie het leven van Chuck, zoals de titel al verklapt. We kijken terug op zijn leven en naar alles wat hij teweeg heeft gebracht tijdens zijn tijd op onze aardbol. De mensen die hij heeft ontmoet, de dingen waar hij zo van hield en de manier waarop zijn leven

andermans levens heeft beïnvloed. Het klinkt als een vrij simpel plot en is dat in de basis ook, ware het niet dat er een mysterieus scifi-sausje overheen zit. Het verhaal van Chuck is er een waarin hij slechts een radertje in het grote systeem is, net zoals wij dat allemaal zijn.

Als drieluik wordt dit verhaal verpakt in een ambitieuze vertelling die Flanagan weergaloos aanpakt. De manier waarop dit verhaal steeds meer body krijgt is magnifiek. Personages van het begin van de film zijn enerzijds slechts voorbijgangers, maar juist ook mensen die vaker terugkomen. In ons eigen leven ontmoeten we zoveel verschillende mensen, maar spelen we zelf toch echt de hoofdrol. We bepalen zelf de koers van onze levens, zoveel blijkt uit ‘The Life of Chuck.’

Naast de vele existentiële thema’s die de revue passeren, steekt Flanagan zijn liefde voor film als magisch medium niet onder stoelen of banken. Meerdere malen zien we hoe personages kijken naar ‘Singin’ in the Rain’, maar ook andere films komen langs, zowel op beeld als op de achtergrond. Het is bewonderenswaardig dat het ergens voelt als een film die heel veel leentjebuur speelt bij andere films, maar juist ook een unieke vertelling is over de kern van het leven. Muziek en cinematografie worden perfect in elkaar verweven en elke

dialoog voelt zinvol, net als het leven.

Dit is een film die het medium overstijgt en je laat reflecteren op je eigen leven. Zonder overdreven sentimenteel te worden, ontroert het. Memorabele feelgoodscènes gaan gepaard met tragische gebeurtenissen. ‘The Life of Chuck’ is een ode aan het leven en een liefdesbrief aan cinema.

Het gaat niet om het leven van Chuck, het gaat om onze eigen levens. Het gaat om de wereld die in brand staat en hoe wij als individuen daar moeilijk verandering in kunnen brengen. Het gaat om hoe we soms door de maatschappij worden opgeslokt, terwijl je eigen leven voor jou het belangrijkst is.

Robert-Frank Heijnen

Film 6

Ghostlight
Verenigde Staten

Speelduur: 1.55 minuten
Regie: Kelly O’Sullivan en Alex Thompson
Met: Keith Kupferer, zijn vrouw Tara Mallen en hun dochter Katherine

Soms komt er een film voorbij die niet probeert te imponeren met grootse beelden of spectaculaire effecten, maar die stilletjes je hart binnensluipt en daar blijft hangen. Ghostlight is precies zo’n film – een kleine, tedere verrassing die bewijst dat echte emoties niet hard hoeven te klinken om diep te raken.

We volgen Dan, een bouwvakker die op automatische piloot door het leven lijkt te gaan. Hij draagt een verlies met zich mee waar hij nauwelijks woorden voor vindt. Zijn dagen zijn gevuld met routine, zijn nachten met stilte. Tot hij toevallig belandt bij een lokaal amateurtoneelgezelschap dat Romeo and Juliet repeteert. Wat begint als wat onwennig meedoen, groeit uit tot iets groters: een plek waar Dan mag voelen, falen, rouwen – en langzaam weer leren leven.

Ghostlight is een film over verlies, maar nog meer over verbinding. Over hoe kunst – en in dit geval theater – een ruimte kan bieden waar verdriet niet wordt weggepoetst, maar gedeeld. De film is warm, ontroerend en soms onverwacht grappig, met die zeldzame oprechtheid die je alleen vindt bij verhalen die uit het hart komen.

Achter deze ingetogen parel staan regisseurs Kelly O’Sullivan en Alex Thompson, het duo dat eerder indruk maakte met Saint Frances (2019). Hun stijl is eerlijk, menselijk en vol subtiele observaties; ze tonen hoe juist de kleine momenten – een blik, een stilte, een mislukte grap – iets groots kunnen zeggen over het leven.

Dat gevoel van echtheid wordt nog versterkt doordat de hoofdrollen worden gespeeld door een echt gezin: Keith Kupferer, zijn vrouw Tara Mallen en hun dochter Katherine Mallen Kupferer. Hun onderlinge band is voelbaar in elke scène, waardoor de film aanvoelt alsof je even bij hen in de woonkamer zit.

Ghostlight is een ode aan de troostende kracht van kunst en gemeenschap. Niet omdat kunst alle antwoorden heeft, maar omdat ze ruimte schept om te vragen, te delen en te helen. Het is een film die fluistert in plaats van schreeuwt, maar precies daardoor des te dieper raakt.

Dus neem vanavond de tijd om te kijken, te ademen en geraakt te worden. Misschien herken je iets van jezelf in Dan, of juist in zijn dochter. Hoe dan ook: laat Ghostlight rustig op je inwerken. Het is een film die zachtjes spreekt – en lang blijft resoneren. Daarna heb je wel een drankje verdient om bij te praten!

Martien Jeuken

Film 7

Sentimental Value
Noorwegen

Speelduur: 2.13 minuten
Regie: Joachim Trier

Met: Renate Reinsve, Inga Ibsdotter Lilleaas, Stellan Skarsgård

Bij de laatste Oscaruitreikingen ging de Oscar voor beste buitenlandse film naar de Noorse film Affeksjonsverdi (Sentimental Value) van regisseur Joachim Trier. Eerder al won de film de Grote Prijs van de Jury in Cannes. Naar verluidt kreeg de film tijdens het filmfestival van Cannes een meer dan 15 minuten durende staande ovatie waarmee het in de top 5 van langste applaus in Cannes ooit belandde.

Of dit allemaal terecht is kunnen we gaan zien als Sentimental Value vanaf 9 april als eerste extra film van het filmkringseizoen 2025-2026 vertoond wordt. De film van Joachim Trier, die eerder veraste met The Worst Person in the World, is een licht-humoristische vertelling over afwezige vaders, dochters en de offers die de kunst vraagt. De zussen Nora (Renate Reinsve) en Agnes (Inga Ibsdotter Lilleaas) zijn bezig het huis op te ruimen van hun overleden moeder. Hun vader Gustav Borg (Stellan Skarsgård), een ooit gevierde maar later vergeten arthouse-regisseur, neemt contact op met zijn dochters. Hij wil hen laten spelen in zijn nieuwste film en de verbroken band met de kinderen herstellen. Nora wijst de haar toegewezen rol af; die wordt vergeven aan de jonge Hollywoodster Rachel Kemp (Elle Fanning). Haar komst zet de familieverhoudingen op scherp. Nora is een wat zenuwachtige, gevierde actrice; Agnes is als familievrouw haar solide tegenpool en Gustav Borg de zeer zelfingenomen cineast die alles gegeven heeft voor de kunst.

Sentimental Value neemt zowel de familieverhoudingen als de filmwereld licht-humoristisch op de hak. Is het wel zo vanzelfsprekend dat een carrière in de film ten koste moet gaan van het gezin? En is zwijgen soms niet veelzeggender dan het therapeutisch doorploegen van het familieverleden? Trier geeft geen directe antwoorden, maar laat je meeleven met de leden van de familie Borg.

De Belgische krant De Morgen schreef: “Geen film die ons dit jaar al zo stil kreeg als Sentimental Value. Deze rijke familiekroniek geeft zijn geheimen traag prijs. Maar als eindelijk alle kaarten op tafel liggen, doen Renate Reinsve en Stellan Skarsgård je hart ontploffen.”

Erik van Maarschalkerwaard